Magurski Park Narodowy – ogromna, łagodnie pofalowana przestrzeń, skąpana w zieleni traw i bieli sadów, poprzetykana samotnymi drzewami, usiana plamkami wędrujących owiec. Oaza spokoju, kraina ciszy, królestwo wszechobecnej przyrody. Aż trudno uwierzyć, że jeszcze w okresie między wojennym istniały tu dość liczne osady. Po dawnych wsiach zostały tylko samotne kapliczki, przydrożne krzyże i cerkwie - przeważnie drewniane, kryte gontem lub srebrzystą blachą, idealnie wpasowane w krajobraz, stojące na straży wspomnień o burzliwych dziejach tych rejonów i ich mieszkańców.
Zobacz także:
